اى حسین! ای که ز داغت در و دیوار گریست!            هر دل زنده و هـر دیـدۀ بـیدار گریست

انبیا را همه دل سوخت به مظلـومى تو            اولیا را همگى دیده و دل، زار گریست

در دلِ نوح، غـمِ تشنگی‌ات طوفان کرد            که به طوفان زد و چون موجِ گران بار گریست

گـفت چون واقـعـه کـربـبـلا را جـبریل            فـاطمه ناله زد و احـمد مخـتار گریست

دید در خوابْ تو را چون به دلِ لُجّۀ خون            با دلى غرقه به خون، حیدر کرار گریست

بود ذکر عـطشت پیش‌تـر از خـلقتِ آب            ای که ابر، از غم تو بر سر کهسار گریست

پیش دریا چو نظر کرد به حالت عباس            خونِ دل در عوضِ اشک، علمدار گریست

گرچه از تابِ تب و سوز عطش اشک نداشت            از غم بی‌کسی‌ات نرگس بیمار گریست

بر زمین ماند تنت ثابت، و سیّار سرت            هم به سر هم به تنت، ثابت و سیّار گریست

از همه بیش "موید"، دلِ زینب مى‌سوخت            که چو شمعى که بگرید به شب تار گریست